RECENZJA: Dragon’s Dogma: Dark Arisen (PS3)

Platformy: PS3, Xbox 360

Deweloper: Capcom

Data wydania: 2013

Jestem bardzo wdzięczny mojej subskrypcji PSN Plus, dzięki której nie ominęła mnie jedna z najciekawszych gier obecnej generacji. Dla kogoś, kto już spędził dziesiątki godzin w światach takich gier Oblivion lub Skyrim i chętnie zagłębiłby się w kolejny bogaty, rozbudowany tytuł, Dragon’s Dogma jest idealnym rozwiązaniem. Nowe IP okazało się na tyle popularne, że rok później została wydana rozszerzona edycja z podtytułem Dark Arisen, którą zajmiemy się w tej recenzji. Hełm na głowę, miecz w dłoń, czar obronny na całą drużynę i ruszamy w świat fantasy.

Fabuła: Jak wskazuje sam tytuł, jedną z głównych ról w grze odgrywa smok. A jego pojawienie się oznacza koniec świata. Zapobiec temu może tylko wybraniec, znany z legend jako Arisen. Nie wychodzi na dobre naszemu bohaterowi spotkanie z tym potężnym, latającym gadem, gdyż zostaje on pozbawiony serca. Jednak dzięki specjalnemu czarowi (a raczej klątwie) zostaje on pozostawiony przy życiu i uzyskuje tytuł Arisen, jak się dowiadujemy później oznaczający osobę ściśle związaną z powrotem smoka i obrońcę ludzkości. Przemierzając krainę nasz bohater jest rozpoznawany jako bohater, który musi stawić czoła wyzwaniu i uratować świat. Zadania są bardzo ciekawe, pozwalają nam zapoznać wydarzeniami poprzedzającymi nasze czasy, w tym losy poprzednich obrońców. Ponadto nie wszyscy są sparaliżowani strachem przed końcem świata, gdyż na swojej drodze spotkamy ludzi oczekujących smoka i wielbiących jego przybycie.

Gameplay: Rozpoczynamy przygodę tworząc postać, jej wygląd oraz specjalizację. Wybór na początku jest nieco ograniczony, mamy do wyboru 3 klasy postaci: Fighter, Strider oraz Mage. I już na początku warto się zastanowić, czy interesuje nas walka w zwarciu z tarczą i mieczem (Fighter), ataki magiczne z dystansu oraz wsparcie drużyny czarami (Mage), czy też styl nieco mieszany, gdzie możemy z daleka atakować łukiem, lub podbiec do przeciwnika i zadawać obrażenia nożami (Strider). Dodatkowo po dotarciu do stolicy krainy odblokowujemy dodatkowe sześć klas i możliwość dowolnej ich zmiany, co łącznie daje nam dziewięć klas postaci. Warrior to rozbudowany wojownik posługujący się dużym dwuręcznym mieczem lub młotem, Ranger jest zaawansowanym łucznikiem z potężnym łukiem a Sorcerer to mag bitewny, potrafiący ciskać ogromne meteoryty lub tworzyć tornada. Ostatnie trzy klasy posiadają mieszane cechy poprzednich, tak więc mamy do czynienia z łucznikiem o zdolnościach magicznych (Magick Archer), wojownikiem władającym czarami (Mystic Knight) oraz szybkim i zwinnym zabójcą (Assassin). Ciekawą umiejętnością Stridera oraz Assassina jest możliwość wspinania się na większych przeciwników, aby dotrzeć do słabego punktu rywala i tam go zranić, co przypomina nieco grę Shadow Of The Colossuss. 

Każda klasa posiada swoje umiejętności, które możemy przypisać do przycisków oraz zestawy uzbrojenia i elementy ubioru/zbroi. Wybór jest o tyle ważny, że ma on wpływ na sposób w jaki będziemy przechodzili grę. W przygodzie będą nam towarzyszyć trzej pomocnicy (Pawns), jednego pomocnika tworzymy sami wybierając dla niego klasę oraz wygląd, a dwóch pozostałych werbujemy z innych światów (są to pomocnicy innych graczy). Tak więc jeśli stworzymy wojownika walczącego głównie w zwarciu, warto jako pomocników dobrać sobie np. maga który będzie nas leczył oraz dwóch łuczników atakujących z dystansu.

             Misje wykonujemy po przyjęciu zlecenia i zebraniu informacji. Oprócz misji fabularnych jest bardzo dużo zadań pobocznych do podjęcia zarówno z tablic ogłoszeniowych, jak i od przypadkowo napotkanych osób. Zmienny cykl dnia i nocy ma wpływ na rozgrywkę, ponieważ nocą spotykamy innych przeciwników, zazwyczaj bardziej niebezpiecznych i rozjuszonych. Warto również zwrócić uwagę na bardziej otwarte tereny, na których możemy wyglądać jak smakowity kąsek dla potężnego gryfa lub chimery. Bossowie często pojawiają w co ważniejszych zadaniach, pilnując jakiegoś ważnego przejścia albo skarbu. Walki z nimi należą do tych bardziej ekscytujących, gdyż angażują całą drużynę i wymagają nieco taktyki. W sklepach kupujemy nową broń oraz zbroję, możemy również ulepszać ekwipunek wykorzystując zebrane materiały. Sami jesteśmy w stanie wyrabiać np. lekarstwa, trujące strzały czy wybuchające bomby, dlatego warto zbierać wszystko co trafi się nam w ręce.

Wykonanie: Firma Capcom wykorzystała swój autorski silnik MT Framework, wcześniej używany m.in. przy serii Lost Planet, Dead Rising oraz Resident Evil 5 i 6. Przystosowano go do prezentowania nie tylko klimatycznych lochów i jaskiń ale przede wszystkim ogromnych połaci terenu, warunków pogodowych z uwzględnieniem podmuchów wiatru oraz zmiennego cyklu dnia i nocy. Całość prezentuje się rewelacyjnie. Kraina jest piękna i różnorodna, od  potężnych zamków po subtelnie płynące rzeki. Roślinność kołysze się od wiatru a odpowiednia kolorystyka przy zmiennej porze dnia nadaje grze autentyczności. Walki są bardzo efektowne, zwłaszcza jeśli widzimy potężnego maga w akcji, który zsyła na przeciwnika ogromny meteoryt lub ścianę ognia. Animacja stoi na najwyższym poziomie. Muzyka bardzo szybko wpada w ucho, jest odpowiednio klimatyczna i dopasowana do miejsca, w którym aktualnie się znajdujemy. Całość wykonania to najwyższa półka obecnej generacji.

Warto zagrać: Głównym motorem napędowym większości gier RPG jest rozwijanie postaci oraz zbieranie coraz lepszego ekwipunku. Dragon’s Dogma wywiązuje się wzorowo z tego zadania. Z każdym kolejnym poziomem czujemy, że naszemu bohaterowi przybywa siły. Nowe umiejętności wzbogacają widowiskowe walki, a każdy założony element wyposażenia jest widoczny na naszej postaci. I najlepsze w tym wszystkim jest to, że w zależności od wybranej klasy, rozgrywka diametralnie różni się od siebie. Jako silny i uzbrojony po zęby wojownik ruszamy na czele ekipy, wpadając w sam środek zadymy nie obawiając się o obrażenia, gdyż będą one na pewnie mniejsze niż w przypadku maga, który musi rzucać czary z daleka. Natomiast wszechstronność zabójcy pozwala mu spokojnie zaczepiać przeciwnika z łuku na odległość, a w zwarciu dzięki zwinności unikać co mocniejszych uderzeń i kontrować sztyletami. Ta różnorodność pozwala dłużej cieszyć się grą, zachęcając do ponownego przechodzenia gry innym bohaterem. Sam wątek fabularny wystarczy na przynajmniej 20-30 godzin, a zadania poboczne oraz dodatkowa wyspa (nowe zadania, rodzaje przeciwników, ekwipunek) z rozszerzonej edycji Dark Arisen podbija ten czas o kolejne dziesiątki godzin. Widowiskowe walki nie pozwalają się nudzić podczas przemierzania tej pięknie wykonanej krainy. Najbardziej cieszy fakt, że gra jest bardzo przystępna, nie zasypuje gracza zbędnymi samouczkami i szybko wciąga. Pozytywnie zaskoczył mnie czas doczytywania, który jest bardzo krótki. W przypadku konsol była to rażąca wada Obliviona oraz Skyrima, kiedy wchodząc do miasta albo domu oglądaliśmy napis „Loading” przez długie minuty (nawet jeśli gra była zainstalowana na konsoli). Tutaj taka sytuacja nie ma miejsca. Fajny bonusem jest też możliwość robienia screenshot'ów w dowolnej chwili, co przydało się podczas powstawania tej recenzji.

Mogło być lepiej: Po spędzeniu z grą ponad 40 godzin, nie jestem w stanie wymienić ani jednej rażącej wady tej produkcji. Wygląda pięknie, chodzi płynnie, doczytuje się błyskawicznie. Tak naprawdę jedyne co mogłoby usprawnić nieco rozgrywkę, to lepsze rozwiązanie szybkiego podróżowania (coś na wzór Fast Travel ze Skyrima). Tutaj mamy do czynienia z kryształami i kamieniami, które się zużywają przy każdym teleporcie. Z drugiej strony jednak brak bardziej przystępnej funkcji szybkiego podróżowania zmusza do przemierzenia całej krainy na piechotę, dzięki czemu i powalczymy, i zgarniemy doświadczenie, i zbierzemy dodatkowe materiały, roślinki, co na pewno się przyda. Ponadto grę na pewno wzbogaciłby sieciowy tryb co-op, pozwalający bawić się np. czterem graczom i razem podejmować wyzwania.

Podsumowanie: Jeden z najlepszych przedstawicieli gatunku RPG obecnej generacji, niezwykle grywalny, widowiskowy, długi i zróżnicowany.

Ocena: 9/10

DMC: Devil May Cry

              Uwielbiam serię Devil May Cry. Pierwsza część wciągnęła mnie jak bagno i na długie godziny przykuła do konsoli. Dzięki niej narodził się zupełnie nowy gatunek gier. Tak oto białowłosy pół-człowiek poł-demon Dante stał się symbolem najlepszych gier akcji. Nie tylko ciekawa fabuła i bardzo dobre wykonanie przyczyniły się do sukcesu gry. Przede wszystkim błyszczał system walki, pozwalający na używanie zarówno miecza (i innej broni białej), jak i broni palnej, przede wszystkim dwóch pistoletów. Wielokrotnie kopiowana formuła posiadania jednocześnie broni bliskiego i dalekiego zasięgu od tamtej chwili była regularnie kopiowana. Kolejne części, z lepszym lub gorszym skutkiem odświeżały formułę, jednak rdzeń rozgrywki pozostał ten sam: efektowna, dynamiczna, pełna akcji eksterminacja panoszącego się po naszym świecie zła. Partyjka w DMC to dla mnie idealny sposób na odstresowanie :) A co sądzę o najnowszej części?

 

            Przyznam, że gdy śledząc materiały z Tokyo Game Show 2010 obejrzałem pierwszą zapowiedź piątej, najnowszej części Devil May Cry… szczęka opadła mi do ziemi. I to wcale nie z zachwytu. Przez chwilę miałem wrażenie, że pomyliłem zapowiedzi! Kim był ten dziwny, ciemnowłosy, wyglądający jak żul człowiek, biegający po ekranie i palący papierosy? Jak się okazało, wraz ze zmianą studia które tworzyło grę, zmieniono również wygląd głównego bohatera oraz jego pochodzenie. Serwisy, portale i fora internetowe zawrzały. Delikatnie mówiąc, zmiany nie zostały zbyt entuzjastycznie przyjęte przez fanów serii. Ja również byłem sceptykiem. Jednak wraz z upływem czasu, kolejnymi materiałami i premierą na początku 2013 roku, zdążyłem oswoić się ze zmianami. Twórcy zmądrzeli i poprawili wizerunek Dantego, dzięki czemu jest znacznie lepiej niż podczas debiutu. Obecnie to moja ulubiona część z serii :)

             Jak widać na powyższym filmiku, wykonanie stoi na bardzo wysokim poziomie, muzyka szybko wpada w ucho a system walki jest bardzo dynamiczny i wszechstronny. Co jednak wyróżnia tą część na tle pozostałych to nietuzinkowa stylistyka i wygląd miejscówek, które zwiedzamy. Wielokrotnie byłem zauroczony tym, w jaki pomysłowy sposób zostało wykonane otoczenie. I nie tylko mi to przypadło do gustu, ponieważ gra kilkakrotnie została nagrodzona za tą pomysłową stylistykę (Best Visual Design). Niestety sprzedaż nie była tak wysoka jak chciałby wydawca, więc kolejna część tej wspaniałej serii pewnie nie pojawi się tak szybko. A szkoda. Trzymam kciuki…. i wracam do grania:)

System trofeów i osiągnięć…

            …jest moim zdaniem jedną z najlepszych nowinek, jakie przyniosła obecna generacja konsol. Ten charakterystyczny odgłos, gdy uda nam się przejść etap, pokonać ogromnego przeciwnika lub ukończyć grę dla wielu graczy stał się wręcz uzależniający. Xbox 360 jako pierwszy zaproponował system osiągnięć, premiowany punktami (Achievement Points), który obowiązkowo obecny jest w każdej grze. Sony nieco spóźniło się ze swoimi trofeami (brązowe, srebrne, złote oraz platynowe) wprowadzając je dopiero w 2008 roku, co niestety spowodowało że nie każda gra wspiera ten system. Ale o co z tym wszystkim chodzi?

 

             

     Twórcy gier ustanawiają warunki, jakie muszą być spełnione aby otrzymać osiągnięcie/trofeum. Standardowo otrzymujemy je po przejściu gry, znalezieniu wszystkich ukrytych przedmiotów, bardzo często również za wyeliminowanie określonej liczby przeciwników lub wykonanie w krótkim czasie jakiegoś zadania. Największym zaszczytem jest zdobycie wszystkich osiągnięć z danej gry, co w przypadku Xbox 360 oznacza 1000 punktów, a na PS3 zdobycie platynowego trofeum. Za zaletę systemu trofeów z PS3 uważam właśnie te platynowe trofea, dzięki którym już na pierwszy rzut oka widzimy, z ilu gier gracz wycisnął wszystkie soki. Im większa ilość platynowych trofeów… tym więcej wolnego czasu poświęconego na granie :)

 

            Jednak największą zaletą tych systemów osiągnięć jest przedłużanie żywotności niemal każdej gry. Ile razy łapałem się na tym, że wracałem do jakiegoś tytułu, żeby jeszcze parę trofeów zdobyć, wycisnąć z niej nieco więcej i przy okazji świetnie się bawić. Jeszcze parę wyścigów w Gran Turismo, wyzbieranie wszystkich ukrytych skarbów w Uncharted, uratowanie kolegów ze szkoły w Lollipop Chainsaw. System osiągnięć daje motywację żeby jeszcze raz zagrać, zrobić więcej, podbić poziom trudności, ponownie ukończyć grę. I najgorsze jest to, że gdy wracam do gier z PS2 lub starszych tytułów z PS3 … bardzo mi brakuje tego charakterystycznego odgłosu oznaczającego zdobycie trofeum :(

Radość z bycia graczem: garść newsów

- Zaczynamy od polskiego akcentu: znany z Androida i iOS, bardzo udany symulator boksu Real Boxing trafi na PSVitę. Gra ma posiadać podrasowaną grafikę, precyzyjniejsze sterowanie i obsługę funkcji Near. Polacy nie gęsi, i też swój boks mają. I to na przenośną konsolę :)

- Posiadacze konta Gold na Xbox Live będą mogli w sierpniu pobrać dwie nowe gry: Crackdown oraz Dead Rising 2. Obydwa tytuły są godne polecenia, kto nie grał powinien szybko nadrobić zaległości. Po fali krytyki Microsoft zaczyna udostępniać do pobrania coraz lepsze i nowsze tytuły, co na pewno nas nie zasmuci:)

- Twórcy Assassin’s Creed 4 obiecali dodatkową zawartość dla posiadaczy konsol Sony (PS3 i PS4). W trzech dodatkowych misjach gracze będą mogli wcielić się w znaną z wersji na PSVitę (Assassin’s Creed 3 Liberation) Aveline de Grandpré. Nie będą to misje ściśle związane z główną fabułą najnowszej części i należy je potraktować jako dodatkową, krótką opowieść.

- Sony wraz z firmą Panasonic pracują nad następcą płyt Blu-Ray. Nowe płyta ma oferować zapis do… 300 GB danych! Obecnie płyta Blu-Ray jest w stanie pomieścić 50 GB przy zapisie dwuwarstwowym, co trzeba przyznać powoli staje się niewystarczające. Niektóre gry z PS3 (Uncharted 3, God Of War, The Last Of Us) niebezpiecznie zbliżają się do limitu jakie obecnie oferuje płyta Blu-Ray, nie mówiąc już o grach które będą ukazywały się na PS4 i Xbox One i filmach w rozdzielczości 4k. Nie dziwi więc fakt, że rozpoczęto prace nad większym nośnikiem.

Jakie recenzje pojawią się na blogu Gracza Zniewolonego?

             Postaram się zamieszczać recenzje ciekawszych tytułów w jakie grałem i obecnie gram, a zwłaszcza tych niesłusznie odrzucanych, szybko zapominanych, pomijanych ale wartych przypomnienia i zagrania. Chociaż rzadko kupuję gry w dniu premiery (w tym roku był to tylko nowy Tomb Raider), to jednak może się zdarzyć, że zrecenzuję jakąś nowość. Głównie korzystam z PS3 oraz PSVity, rzadziej z PC, PS2 i PSP, dlatego większość recenzji będzie dotyczyło tych pierwszych platform. Po zakupieniu X360 również wzbogacę listę recenzji o exclusivy z tej konsoli. Liczę również na to, że Nintendo nieco poprawi sytuację w naszym kraju i uatrakcyjni ofertę dla swoich platform.

            Oddając się mojemu hobby zawsze staram się skupiać na pozytywnych aspektach gry, czerpiąc jak największą przyjemność z nawet najdrobniejszych zalet danej produkcji, przymykając oko na niedociągnięcia i wady. Na tym będę się skupiał tworząc recenzję: dlaczego warto zagrać, co jest fajnego w danej grze, co udało się twórcom dokonać. Jedynie ewidentne zepsucie danego aspektu gry i notorycznie drażniące lub wręcz uniemożliwiające korzystanie z produktu wady zostaną przeze mnie przedstawione i opisane.

            A oto szablon recenzji na blogu Gracza Zniewolonego:

Tytuł gry (platformy)

Deweloper:

Data wydania:

Opis produkcji.

Fabuła: Krótki opis fabuły, w jaki sposób jest przedstawiona, czy wzbogaca dany tytuł, chwyta za serce a może jest zbędna. Bez spoilerów:)

Gameplay: Tutaj będzie opisane w jaki sposób gramy w daną grę, co robimy, jaka jest mechanika.

Wykonanie: Opis zarówno wyglądu jak i brzmienia. W tym punkcie zwrócę uwagę na grafikę, technologie wzbogacające danych tytuł oraz udźwiękowienie i muzykę.

Warto zagrać: Tutaj znajdzie się sedno każdej recenzji. Postaram się opisać, dlaczego w dany tytuł warto zagrać, co daje najwięcej frajdy oraz jak długo będziemy się cieszyć daną grą.

Mogło być lepiej: Wszystko co sprawiłoby, że gra byłaby jeszcze lepsza i dostała lepszą ocenę znajdzie się w tym punkcie.

Ocena: od 1 do 10.

W przypadku recenzji na PSVitę zamieszczę jedynie screenshoty, natomiast recenzje gier z PS3, PSP, PS2, PC i X360 będą dodatkowo wzbogacone o filmiki z gameplay'em (umieszczane na Youtube).

Teraz wracam do grania, a już jutro pierwsza recenzja, zapraszam :)

Radość z bycia graczem: garść newsów

- Killer Is Dead, najnowsza gra kontrowersyjnego Sudy 51 została bardzo dobrze oceniona przez japońskie Famitsu. 35/40 to nie lada wyczyn, co miejmy nadzieję przełoży się na solidne wyniki sprzedaży. Dobrze wspominam poprzednie dzieła Sudy, takie jak Killer 7 czy Lollipop Chainsaw, dlatego na pewno będę miał oko na Killer Is Dead.

- Nowy Kinect dla Xbox One ma być dziesięciokrotnie potężniejszy od poprzednika, dzięki czemu w najdrobniejszym szczególe odczyta ruchy naszego ciała. Nawet najdrobniejsze ruchy palców zostaną przez niego dostrzeżone. Miejmy nadzieję że twórcy gier ujarzmią tą moc i dostaniemy naprawdę dopracowane oraz innowacyjne tytuły… i oby nikt nie uruchamiał sensora i podglądał graczy bez ich wiedzy.

- Playstation 4 będzie pracowało w dużo niższych temperaturach niż poprzednik oraz będzie od niego lżejszy. Na pewno przełoży się to na mniejszą awaryjność sprzętu, co jest zawsze mile widziane. Pierwsze modele Playstation 3 potrafiły się nagrzać, nie mówiąć już o Xbox 360, który wielokrotnie gotował się w środku (i produkował RROD).

- Kilka dni temu ruszył Kickstarter dla miniserii Alice: Otherland. Będzie to kontynuacja przygód bardzo udanej gry Alice Madness Returns, oczywiście w bardzo mrocznym wydaniu. Dzięki wsparciu dla tej inicjatywy otrzymamy nie tylko świetne animowaną serię odcinków do obejrzenia (stworzoną na wzór Animatrix), ale również realną szansę na kolejną część gry.

Link do projektu na Kickstarterze.

- Powstaje film na podstawie gry Gran Turismo. Wygląda na to, że będzie konkurencja dla będącej obecnie w fazie produkcji adaptacji Need For Speed oraz serii Szybkich i Wściekłych.

- I news ode mnie: niedawno zakupiłem niedrogi sprzęt do przechwytywania obrazu i dźwięku z konsol, co zaowocuje umieszczanymi przede filmikami oraz recenzjami nie tylko z PSVity, ale również z PS3 i w niedalekiej przyszłości z X360. Postaram się w najbliższym czasie wrzucić kilka materiałów oraz poradnik.

A teraz, wracam do grania :)

Exclusivy dla Playstation 4, Xbox One… i historia o moim poległym Xbox 360

            Z uwagi na to, jak bardzo dotknięty zostałem awaryjnością Xboxa 360, raczej nie będę miał problemu z wyborem konsoli na kolejną generację. Niemal na początku obecnej generacji, w 2006 roku kupiłem X360 (Core) wraz z kartą pamięci i grą The Elder Scrolls IV Oblivion, który to zestaw kosztował około 1600 zł. Dla biednego studenta informatyki to nie lada wyczyn. Ale to Microsoft dokonał nie lada wyczynu, bo ich flagowy sprzęt zepsuł mi się 4 razy w ciągu 15 miesiecy!! Pierwszy raz pacjent umarł już po godzinie grania w Oblivion. Jak tylko udało mi się wydostać z jaskini, pobiegać trochę po lesie, zwiedzić nieco krainę… nastąpiło zawieszenie systemu i 3 czerwone diody (RROD). Zwrot na gwarancję, miesiąc czekania. To było naprawdę wspaniałe uczucie, wydać tyle pieniędzy (które uzbierałem m.in. sprzedając świetne PS2 wraz z ponad 30 grami) i czekać cały miesiąc aby znów odpalić konsolę.

W międzyczasie dokupiłem Perfect Dark Zero… no i konsola wróciła, działała pięknie przez 3 miesiące, po czym nastąpił kolejny zgon. Znowu wysyłka, miesiąc czekania. Konsola wróciła, działała 4 miesiące… i znowu zgon, wysyłka, miesiąc czekania. I nawet wspaniałomyślność Microsoftu na nic się zdała, bo przedłużenie gwarancji do 3 lat nic mi nie pomogło, gdy 15. miesiąca padł czytnik. Rozwiązanie było tylko jedno… powrót do PS2/PSP oraz zakup PS3 Slim :)

Pomijając wszystkie gafy jakie ostatnio Microsoft popełnił przedstawiając nową konsolę, zastanówmy się dla jakich gier warto kupić ich konsolę. A dla jakich exclusive’ów warto kupić PS4? Przy dosyć wyrównanej specyfikacji i dużej ilości gier mutliplatformowych, to właśnie exclusivy mogą być powodem wybrania tej a nie innej konsoli. Oto dwa zapowiedziane tytuły na każdą z platform, nad którymi dumam w wolnych chwilach :)

Playstation 4

Infamous: Second Son – uwielbiam serię Infamous, jest to obok GTA mój ulubiony sandbox. Fajne jest podejmowanie trudnych decyzji, śmiganie na szynach, a jeszcze lepsze kontrolowanie piorunów i błyskawic. Widząc, jaki postęp poczynili twórcy z Sucker Punch przy okazji części drugiej, jestem zupełnie spokojny o jakość najnowszej odsłony na kolejną generację. Wspaniałe wykonanie, świetna animacja, ogromna zniszczalność otoczenia, ciekawa fabuła, system karmy, nowy bohater. Jest moc!

Killzone: Shadow Fall – każda część Killzone starała się być pokazem możliwości konsol Sony. Chociaż pierwsza część na PS2 nie zachwycała wykonaniem, to jednak posiadała niezły klimat i charakter. Killzone 2 oraz Killzone 3 pokazały pazur na PS3, a Killzone Liberation jest jedną z najlepszych gier na PSP. Jako miłośnik FPS’ów na pewno nie pominę najnowszych części tej sagi, zarówno na PS4, jak i na PSVitę. I jak tu nie czekać na tytuł, gdzie do solidnej strzelaniny z ciekawą kampanią dostanę miłą dla oka grafikę i solidne wykonanie:)

Xbox One

Dead Rising 3 – pierwszy Dead Rising był jednym z głównych powodów, dla których kupiłem Xbox 360, i nadal należy do grona moich ulubionych gier. Oglądając gameplay najnowszej części jestem zachwycony swobodą działania, możliwościami i wykonaniem. Uwielbiam klimat zastraszenia, ciągłe niebezpieczeństwo ze strony nacierających zewsząd zombie (oczywiście tylko w grach i filmach:) ) i uważam, że najnowszy Dead Rising ponownie stanie na wysokości zadania. Znając obecną politykę Capcom podejrzewam, że gra ukażę się również na inne platformy, jednak póki pozostaje exclusive’m na Xbox One, jest dla mnie powodem do zakupu tej konsoli.

Quantum Break – na twórcach takich gier jak Max Payne i Alan Wake do tej pory się nie zawiodłem. Podejrzewam, że ich najnowszy tytuł będzie miał świetną fabułę, wykonanie, a przede wszystkim będzie ogromnym powiewem świeżości. Po obejrzeniu pierwszych zwiastunów bardzo zaciekawiłem się tym tytułem i utwierdziłem w przekonaniu, że nie mogę jego pominąć.

A co do zaoferowania ma Nintendo? Przyznam, że z obecnie wydanych tytułów szarpnąłbym jedynie w ZombiU, jednak tą lukę już dawno wypełniłem za pomocą naszego rodzimego Dead Island. Z zapowiedzianych tytułów jestem najbardziej zainteresowany dwoma pozycjami: X firmy Monolith Soft oraz Bayonetta 2. Ubolewam nad faktem, że Bayo 2 nie ukażę się na PS3/PS4 :(